جوامع مانند سیستمهای عصبیاند؛ اگر مدت طولانی در وضعیت هشدار بمانند، فرسوده میشوند و تکانههای هیجانی آنها رو به فزونی میرود. جامعه برای فرار از بار شدید اضطراب به کوتاهترین راهها چنگ میزند، بهخصوص که اگر پیشتر راههای منطقی و مدنی را آزمایش کرده باشد.