اتلتیکو مادرید 5-2 تاتنهام؛ نیمی از راه با موفقیت در اسپانیا طی شد

به گزارش ایلنا، صحنه چنان به سود اتلتیکو چیده شده بود که خودش تصمیم گرفت از آن خارج شود. آنچه در یک ربع اول در متروپولیتانو گذشت، می‌تواند به راحتی در تاریخ فوتبال ثبت شود؛ دروازه‌بان جدیدی که در ترکیب اصلی قرار گرفته بود و دو اشتباه فاحش او؛ اولی که باعث شد لوکمن، خولیان و یورنته با هم ترکیب شوند و دومی که مستقیماً توپ را جلوی پای خولین آلوارز انداخت. در میان این دو اشتباه، اوج بدشانسی تاتنهام لغزش کوتی رومرو بود که به گریزمان اجازه داد زمان را متوقف کند؛ در مجموع، برتری ۳-۰ بدون اینکه تلاشی برایش شده باشد.

باید به یاد داشت که تودور (سرمربی تاتنهام) کسی بود که کینسکی را درون دروازه گذاشت و هم او بود که او را بیرون کشید. بلافاصله پس از گل سومِ سرخ‌وسفیدپوشان، تودور دست به تعویضی زد که شاید از نظر فوتبالی قابل توجیه بود، اما از نظر انسانی بی‌رحمانه به نظر می‌رسید؛ کینسکیِ چک‌تبار در حالی که کاملاً درهم‌شکسته بود راهی رختکن شد و ویکاریو جایگاه اصلی‌اش را بازپس گرفت. 

عدالت حکم می‌کرد که بلافاصله گل دیگری به ثمر برسد؛ هرچند لونورمان مجبور شد در ریباندِ توپ اولی که دروازه‌بان ایتالیایی مهار کرده بود، گل چهارم را بزند.

بله، لونورمان. معمولاً حضور در کنفرانس خبری پیش از بازی به معنای فیکس بودن در زمین است، اما در این مورد سخت بود باور کنیم رابین مستقیماً از یک نقش حاشیه‌ای به ترکیب اصلی لیگ قهرمانان برسد. اما با تدبیر سیمئونه، این اتفاق افتاد. حضور او باعث شد پوبیل به پست مدافع کناری منتقل شود و یورنته در کنار کاردوسو در میانه زمین قرار بگیرد تا در برابر یک رقیب لیگ برتری، «لیگ برتری‌ترین» ترکیب ممکن شکل بگیرد: فیزیکی در میانه و سرعتی در کناره‌ها. آنچه کسی انتظارش را نداشت، خودکشی تیم مهمان بود...

اما دقیقاً همان زمان، یعنی پس از زدن چهار گل (به اندازه بارسا اما در نیمی از زمان آن‌ها)، اتلتیکو به اشتباه تصمیم گرفت که اگر هدایای زیادی دریافت کرده، منصفانه است که خودش هم هدیه‌ای بدهد. 

حرکت ریچارلیسون از سمت چپ توسط پدرو پورو در سمت دیگر به گل تبدیل شد؛ او از پیشروی عجولانه روگری برای مهارش نهایت استفاده را برد. هواداران لندنی که هنوز در حال تصمیم‌گیری برای ماندن یا رفتن بودند (برخی حتی به سمت خروجی‌ها رفته بودند)، ناگهان با چیزی شبیه به یک رستاخیز روبرو شدند.

اوضاع می‌توانست بدتر هم بشود اگر ضربه سر کوتی به تیر دروازه نمی‌خورد. البته لوکمن و یورنته هم فرصت‌هایی برای گل پنجم پیش از استراحت بین دو نیمه داشتند؛ اولی برای اینکه حسرت بخورند رقیب حالا دیگر دروازه‌بان دارد و دومی برای اینکه توپی که قبلاً گل می‌شد، این بار به بیرون برود. 

در نهایت، پس از ۴۷ دقیقه، نتیجه از دید میزبان شیرین بود، اما روند وقایع نه چندان. تاتنهام بدون شک تیمی گیج‌کننده است؛ در رقابت‌های اروپایی عالی و در لیگ داخلی افتضاح (تا پیش از آمدن به مادرید)، دقیقاً برعکسِ آنچه معمولاً تیم‌های جزیره انجام می‌دهند.

گالاگر که در تیم قبلی‌اش نیمکت‌نشین بود، این بار با پیراهنی دیگر همان وضعیت را تجربه کرد تا اینکه تودور او را به همراه سولانکه در تعویض‌های دوگانه شروع نیمه دوم وارد زمین کرد. نیمه دوم در مقایسه با نیمه اول بازنده بود (غیر از این هم غیرممکن بود)، اما شب همچنان آبستن هیجان بود: پس از دقایقی آرام، موقعیت بسیار خطرناکی نصیب ریچارلیسون شد که در نهایت به گل خولیان آلوارز ختم شد! بین تبدیل شدنِ نتیجه به ۴-۲ یا ۵-۱، یک مهار اعجاب‌انگیز از اوبلاک و یک هنرنمایی از گریزی (گریزمان) فاصله بود که منجر به ضدحمله و گل هم‌تیمی‌اش شد.

یکی دیگر از نکات عجیب شب این بود که اتلتیکو بدون مشارکت جدی جولیانو یا لوکمن (که باز هم ناآماده بودند) به برتری پرگل رسید. بازیکن نیجریه‌ای (لوکمن) در اولین چرخش تعویض‌های «چولو» جای خود را به باریوس داد. مدیریت تعویض‌ها باز هم عجیب به نظر می‌رسید، اما در هر صورت توجیهی برای هدیه نهایی نبود؛ این بار خودِ اوبلاک با عدم تفاهم با نیکو، توپ را به سولانکه تقدیم کرد تا او اختلاف را دوباره به سه گل برساند. این سه گل اندوخته‌ای است که باید در لندن از آن دفاع کرد، چون هرچند عجیب به نظر می‌رسد، اما اتفاق خاص دیگری نیفتاد. یک هفته دیگر، تکلیف مشخص می‌شود. با رقیبی مثل تاتنهام، هر چیزی ممکن است؛ حتی یک پیروزی پرگل هم می‌تواند کافی نباشد...