تجاوز ترامپ به ونزوئلا، تکرار اشتباه آمریکا در عراق و افغانستان

به گزارش ایسنا، تحلیلگر آمریکایی به «دونالد ترامپ»، رئیس جمهور این کشور هشدار داد که با تجاوز نظامی علیه ونزوئلا با هدف سرنگون کردن حکومت این کشور، همچون دولت‌های سابق آمریکا برای ایجاد تغییرات مطلوب خود به خشونت متوسل شده اما این فرآیند خشونت آمیز پیامدهایی علیه او خواهد داشت که ممکن است نتواند کنترل کند.

«دیوید ایگناتیوس»، تحلیلگر رسانه آمریکایی «واشنگتن پست» نوشت: «هیچ کاری برای یک رئیس جمهور آمریکا هیجان انگیزتر از استفاده از توانمندی‌های نظامی خارق‌العاده آمریکا نیست. یکشنبه شب کاملا می‌شد شور و شوق را در صدای دونالد ترامپ حین گفتگوهایش با خبرنگاران درباره عملیات‌های نظامی روز قبل از آن علیه ونزوئلا شنید.

اما این احساس خام قدرتمندی، همراه با تکبری است که باعث شد تقریبا دولت‌های همه روسای جمهور آمریکا در سه دهه گذشته بی‌ثبات شود. این به ویژه برای رهبری مانند ترامپ که معتقد است از پیشینیان خود باهوش‌تر و سرسخت‌تر است یک سراشیبی لغزنده سقوط است. او به نظر باور کرده که می‌تواند هر آنچه که می‌خواهد - اعم از رؤسای جمهور، کشورها و منابع - را بدون پرداخت هزینه به دست بیاورد. اما جهان اینگونه کار نمی‌کند.»

به نوشته این تحلیلگر آمریکایی دونالد ترامپ بعد از آنکه نیروهای عملیات ویژه آمریکا صبح روز شنبه «نیکولاس مادورو»، رئیس جمهور ونزوئلا را دستگیر کرده و به آمریکا منتقل کردند، جوری حرف می‌زد انگار که قدرت او دیگر هیچ محدودیتی ندارد. او از روی این احساس شروع به خط و نشان کشیدن برای دیگر کشورهای آمریکای لاتین از جمله کوبا، کلمبیا و مکزیک کرده و در این راستا مدعی شد «به نظر می‌رسد کوبا برای سقوط آماده است» یا «کلمبیا توسط مردی مریض اداره می‌شود که قرار نیست زیاد دوام پیدا کند». او درباره مکزیک نیز ادعا کرد «کلودیا شیبائوم، رئیس جمهور مکزیک را دوست دارد اما این کارتل‌ها هستند که مکزیک را اداره می‌کنند» و او می‌خواهد سربازان آمریکایی را وارد آنجا کند. او همچنین بار دیگر برای تصرف گرینلند، منطقه‌ای متعلق به دانمارک، متحد کشورش در ناتو نیز خط‌ و نشان کشید و گفت که این منطقه را می‌خواهد اما نمی‌تواند تا ۲۰ روز درباره‌اش چیزی بگوید.

ایگناسیوس خاطر نشان کرده است: «جایگاه ریاست جمهوری جایگاه جذابی است. این جایگاه قدرتی دارد که حتی سیاستمداران محتاط را هم ترغیب می‌کند پا را از گلیمشان فراتر بگذارند چه برسد به دونالد ترامپی که ضد احتیاط است. او حالا به دنبال این است که نظم کل جهان را، اعم از کشور خود و کشورهای دیگر، از بالا تا پایین به هم ریخته و تغییر دهد. شاید به آسانی می‌شود گفت که این نوع تفکر یک تفکر توهمی، یا مبتنی بر خودشیفتگی یا دیکتاتوری است. اما به نظر می‌رسد ترامپ حالا به این نتیجه رسیده که کارش روی غلتک افتاده و اکثر کشورهای دیگر جهان به استثنای روسیه و چین، استراتژی خاصی برای مهار او ندارند.»

ایگناتیوس متذکر می‌شود، ونزوئلا یک واقعیت اغلب نادیده گرفته شده درباره ترامپ را نشان می‌دهد. اینکه او شاید در ظاهر کارزارهایی شجاعانه به جریان می‌اندازد اما پیگیری‌های بعدی او ضعیف و نامنظم است و به رغم همه جار و جنجال و ادعاهایی که این رئیس جمهور ایالات متحده درباره حمله به ونزوئلا به راه انداخته «حقیقت عجیب» این است که به رغم همه تلاش‌هایی که برای به نمایش گذاشتن قدرت نظامی آمریکا در ونزوئلا داشت، حکومت در کاراکاس تغییر نکرده و همه افراد این حکومت به استثنای مادورو همگی در راس امور هستند.

تحلیلگر واشنگتن پست نوشت: «بسته به دیدگاه شما وضعیت فعلی در ونزوئلا ممکن است بهترین جنبه یا بدترین جنبه این عملیات باشد. درست است که مادورو اکنون در یک زندان فدرال در بروکلین به سر می‌برد اما دولت ترامپ اکنون در حال تبلیغ کردن این است که شروع به همکاری با «دلسی رودریگز»، معاون و جانشین کنونی مادورو در ریاست جمهوری کرده است. »

روز دوشنبه رسانه غربی «فایننشال تایمز» مدعی شد دولت ترامپ بالغ بر چند ماه بوده که گفتگوهایی بی‌سروصدا با رودریگز درباره «انتقال قدرت پس از مادورو» در ونزوئلا داشته است.

با این حال تحلیلگر واشنگتن پست در ادامه مطلب خود ارزیابی می‌کند که آمریکا در سال ۲۰۲۰ برای مادورو و چند مقام دیگر دولتش از جمله «پادرینو لوپز»، وزیر دفاع و «دیوسدادو کابلو»، وزیر کشور این دولت کیفرخواست صادر کرد در حالی که تنها از بین این گروه از مقام‌ها تنها مادورو حذف شده و ما بقی مقامات در سر کار هستند و ترامپ با تهدید کردن آنها به یک «موج دوم حملات» امید دارد که بتواند آنها را مرعوب ساخته و وادار به همکاری با خود کند.

نویسنده می‌پرسد: «آیا آنها واقعا شریک آمریکا در یک انتقال قدرت به سمت انتخاباتی دموکراتیک در آینده‌ای دور خواهند بود؟ آیا ترامپ و روبیو واقعا اپوزیسیون دموکراسی‌خواه ونزوئلا تحت رهبری ماریا کورینا ماچادو را به نقش ناظر تقلیل داده‌اند؟ پس به نظر می‌رسد آنها از قدرت آمریکا سوءاستفاده کرده‌اند.»

«الیوت آبرامز»، کارشناس بلندپایه اندیشکده شورای روابط خارجی و کسی که در دوره دولت رونالد ریگان ناظر بر سیاست آمریکای لاتین بوده بیان داشت: «احساس من این است که آنها با گفتن اینکه اپوزیسیون ونزوئلا صلاحیت اداره کشور را نداشته و همکاری با رودریگز بهتر است اشتباه می‌کنند. اینکه هدف آنها چیست ما برای من نامشخص است.»

«جک دِوین»، یک افسر ارشد سابق سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا)‌ که در حوزه آمریکای لاتین کار کرده به تحلیلگر واشنگتن پست گفت واشنگتن برای رقم زدن «تغییر حکومت» در ونزوئلا نیازمند زمان بیشتر و برنامه‌ریزی گسترده برای کودتا و توانایی غالب شدن بر یک نیروی تعیین کننده در داخل ارتش است.

او پیش‌بینی کرد که آمریکا «مرحله انتقال قدرت ضروری اما فشرده‌ای» را تا زمان برگزاری انتخابات به پیش خواهد برد.

ایگناتیوس همچنین معتقد است که «غیر واقع‌بینانه‌ترین جنبه» سیاست ترامپ در قبال ونزوئلا این است که او انتظار دارد ذخایر نفتی وسیع ونزوئلا به سرعت تحت اختیار شرکت‌های آمریکایی قرار بگیرند.

اخیرا یک مدیر اجرایی در شرکت‌های صنایع نفتی آمریکا گفت دولت واشنگتن به رودریگز ضرب الاجل داده در عرض چند روز آینده قوانین نفتی ونزوئلا را بازنویسی کرده و برای شرکت‌های آمریکایی یک دسترسی مطلوب به بخش نفتی ونزوئلا فراهم کند.

اما روز دوشنبه یک مدیر اجرایی دیگر این صنعت به تحلیلگر واشنگتن پست گفت با توجه به بی‌ثباتی‌ها «هیات مدیره‌های شرکت‌ها نمی‌توانند به شکلی مسئولانه سرمایه‌گذاری در ونزوئلا را تایید کنند. او متذکر شد دولت ترامپ احتمالا به شرکت‌های نفتی آمریکایی حفاظت نظامی پیشنهاد کند اما بعید است مدیرعامل‌های این شرکت‌ها هیچ گونه طرحی که کارمندانشان را به خطر بیندازد تایید کنند.

تحلیلگر واشنگتن پست در خاتمه این مطلب خاطر نشان می‌کند: «ترامپ فرآیند خشونت‌آمیزی را برای تغییر در ونزوئلا به راه انداخته که ممکن است تبعاتی که کنترل آنها از توانش خارج باشد به بار بیاورد. در نیویوک اقدامات او علیه ونزوئلا از جمله توسط برخی از متحدان خود آمریکا همچون فرانسه در شورای امنیت سازمان ملل محکوم شدند.

«نیکولو ماکیاولی» فیلسوف، می‌گوید: "انسان‌ها می‌توانند هر زمان که بخواهند وارد جنگ شوند اما همیشه نخواهند توانست از جنگ هر زمان که دوست داشتند خارج شوند." این درسی بود که در جنگ‌های عراق و افغانستان با خون نوشته شد و ترامپ مدعی بود که این درس را سنگ بنای سیاست‌ خارجی خود قرار خواهد داد اما به نظر می‌رسد که این درس را فرا نگرفته و دارد این اشتباه را تکرار می‌کند.»

منبع : ایسنا